Hoe de mens de mens bleef

De mens is een grote leugenaar. Dat is altijd al zo geweest. De mensen onder elkaar zeker van vandaag praten over dingen die eigenlijk fascinerend zijn opgebouwd.

Kijk even naar dit voorbeeld:

Jan zegt tegen Katrijn op zijn Messenger: Ik moet nu even een verslag gaan maken over de opkomst van Google.

Even de basis eruit halen: wat zou je hiervan begrepen hebben 50 jaar terug:
een verslag, opkomst

Google is het belangrijkste in deze zin. Wat is google: een website op het internet waarmee je informatie kunt opzoeken.

50 jaar terug: Een soort systeem waarmee je informatie kunt opzoeken vanover de hele wereld die je live kunt bezoeken op een soort televisie die verbonden is met duizenden andere televisie-achtige toestellen over de hele wereld

Zo kun je wel even doorgaan.

Maar als je ziet dat we zoveel van de echte kern zijn afgeweken heeft het dan nog wel zin om zoveel te kunnen. Onze prioriteiten zijn toch gewoon eten, veiligheid en onderdak. We zijn opzoek naar het ideale het meeste, het mooiste, het coolste,...

Waarom zijn gadgets zo interessant, heel simpel ze streven vooruit en wekken een kik. Als je dat koopt kun je aan de andere kant van de wereld kijken hoe het met de paddenstoelen van de achtertuin gaat.

Het gaat om het principe. We hebben misschien de versplintering gehad van de jaren twintig. De nieuwe kunst de verafschuwing van zichzelf en de verheelijking van het belachelijke. Waardoor we denken dat we anders zijn dan die ouwe mens van vroeger voor de nieuwe stromingen zoals het kubisme, fututisme, dadaïsme,....
Niet waar. De kolonisaties zijn de bedrijven geworden, de gadgets zijn de ontdekkingen. De technologische cultuur is de rijke trots met de veelzijdigheid en die enorme macht. De mens kan in feite alles zeggen wat hij/zij wil. Het internet is opener dan ooit. De pers wordt neergehaald en de sensatie zit hem in de beste, het mooiste, het slechtste, het zwakste, het coolste, het goedkoopste,...

Heel simpel af te leiden waarom dat zo is. Grote publieke websites als: del.icio.us en bijvoorbeeld digg.com zijn websites waarmee je zelf een account kunt aanmaken en je favoriete artikels kunt aanvinken (digg) en hoe meer mensen dat aanvinken hoe groter dat dat in de ranking staat. Of zo kun je met del.icio.us dat met de beste websites doen. Maar interesses vallen op dingen die erg interssant zijn:

Website met vermeldingen als: Why the iPhone will never make it. of Top 20 best apps of the year. of uit de trends van Google blijkt dat Paris Hilton het meest gezocht was op Google.
Ernstige is hiervan dat dit heel veel nutteloze links zijn maar tegelijkertijd ook een soort reclamelinks alleen iets anders want je kun ze vertrouwen, ze zijn gemaakt door gebruikers als jij en ik. Opvallend wa je in de reclame-industrie al langer ziet is de techniek van het overdrijven en het betrekken van vertrouwen.
Voorbeeld:
Ik maak een Poster voor mijn nieuwe product met bijvoorbeeld Marc Reynebeau die zegt dat dit product het leukste product van de eeuw wordt.

De atentie zal veel groter zijn. Marc Reynebeau is tenslotte een slimme man en tegeljkertijd ook grappig en niet erg leugenachtig en hij stelt het product voor als een goed leuk product.

Concreet betekent dat mijn product meer mensen aantrekt dan producten zonder vertrouwenspersoon (in dit geval M. Reynebeau)

Interessantt is ook hoe hoog links scoren waarop staat "How To", en gratis aanbiedingen,... OOk altijd links over mensen die existeren zijn altijd erg intrek. Of hoe het beter moet. en dat soort dingen.

Het gaat erom dat de mens geen haar is verandert tegenover vroeger. De tante die altijd roddelde in de jaren vijftig is nu de chatster die de laatste nieuwtjes over haar grote idool per Google Nieuws checkt jawel maar helaas Frans Bauer